 |
Going Down Under!
Moonolog
|
06 Februari 2012 | 12:38:52
|
| Voor 4 maanden duik ik Down Under! 6 februari vertrek ik naar Melbourne. De terugvlucht staat vooralsnog gepland op 30 mei vanaf Cairns. En in de tussentijd? Geen idee! Natuurlijk ga ik het thuisfront op de hoogte houden van mijn belevenissen. Maar dat doe ik niet meer op deze weblog. Ik heb, zoals eigenlijk iedereen :) op Waarbenjij.nu een blog aangemaakt die te bereiken is op http://www.maanmeisje.nl. Ik zou het leuk vinden als je me daar af en toe een berichtje achterlaat, of volg me op Twitter (http://twitter.com/luna1984) om te kijken wat er allemaal op mijn nog grote onbekende avontuurlijke pad komt! |
|
|
|
|
Duizenden mijlen verder...
Moonolog
|
18 September 2010 | 22:50:00
|
Meer dan tienduizend mijlen vliegen, 18 dagen, 17 nachten, en 3.584 kilometer rijden door heel Californië heb ik erop zitten om hier vanuit mijn eigen huisje in Breda (op de bank met een dik vest en pantoffeltjes; wat is het k-k-k-k-koud!) terug te kunnen kijken op een onvergetelijke reis. Een reis die ik vooral maakte omdat ik daar bekenden heb om op te zoeken, maar waarop ik ook weer veel nieuwe mensen leerde kennen en ongelooflijk veel indrukken heb opgedaan. Zeker nu ik veilig en wel weer in Nederland terug ben, kan ik zeggen dat het weer absoluut meer dan geslaagd is geweest!
Naast de melding dat dit alles weer zonder kleerscheuren heb overleefd, leek het me leuk om nog wat random fotootjes te plaatsen die ik met mijn iPhone tussendoor heb geschoten. Enjoy!
Het werd bijna dagelijkse kost: een drankje bij Starbucks, om me vervolgens met mijn laptop in één van de zitjes te installeren. Kijken welke route ik het beste kon nemen, een hotel reserveren, noem maar op. Lang leve gratis wifi!
Waar het overigens niet altijd even makkelijk was om mijn naam te schrijven.
Maar sommige mensen maken het nog bonter en presteren het om mijn geboorteplaats –ook nog eens fout gespeld!- als mijn achternaam te interpreteren. Moeilijk he, zo’n paspoort lezen!?
Erwtensoep in Californië? En dan nog een restaurant (Andersen’s) dat zich erin specialiseert ook?! Ik nam een “Traveller’s Special” wat bestond uit all-you-can-eat split pea soep met brood, en extra toppings erbij. Erwtensoep zoveel je maar wilt. Hoeveel erwtensoep kun je in vredesnaam willen? Ik vond een tweede bordje genoeg. Neem wel de toppings (croutons, spek, kaas, etc), anders krijg je dus alleen de groene substantie zonder enige vulling. Niet zoals Oma’s erwtensoep, maar ik sliep er wel goed op :)
Dit is welgeteld de énige hamburger die ik tijdens de hele reis heb gegeten! Tevens de eerste keer bij Dennies. Was best een fatsoenlijke burger. Niet dat ik verder geen fastfoodmeuk heb gegeten (teveel juist, bluhh, je bent dat spul zo snel beu!) maar ik ben meer van de snelle mexicaanse, italiaanse of aziatische hap (of een salade) dan van de hamburgers.
Deze winkel heette “Little Angel” en hing helemaal vol met jurkjes vanaf maatje kan-nog-maar-amper-lopen. Ik krijg hier altijd een beetje enge beauty queen contest gedachten bij, met van die freaky pusherige moeders.
Al is het hoogzomer en ben je in een toeristisch havenstadje, voor Kerst is altijd plaats hier!
Als Lefty blijft dit toch wel één van mijn favoriete winkeltjes (zo niet: hét favoriete winkeltje) aan Pier 39 in San Francisco.
Sure do! Wat zijn ze toch ook lekker zelfverheerlijkend hier he.
Shoppen voor weinig! Hier zijn outlets tenminste ook echt outlets. Hier zou een Converse outlet waarschijnlijk nog steeds minimaal het dubbele vragen voor een paar Allstars.
Mag ik de Hallmark winkel leegkopen voor in mijn kerstboom?
Herstel: mag ik de Hallmark winkel in zijn geheel leegkopen? Hoops&Yoyo en Peanuts goodies!
Tot slot nog twee filmpjes van de Destruction Derby op de Fair, om een idee te geven hoe dat er aan toeging:
http://www.youtube.com/watch?v=Iqfos9w3i50
Op Wikipedia staat er een heel artikel over, voor wie eens wil lezen wat er nou precies gebeurt op zo’n “D-Derby”: http://en.wikipedia.org/wiki/Demolition_derby
En nu is het een mooie tijd om deze laatste reisdag af te sluiten en op een normaal Nederlands tijdstip te gaan slapen. Hopelijk zit ik dan snel weer in het normale ritme.
Hiermee komt dus ook een einde aan deze (alweer derde) reeks van blogs over mijn California Adventures. Bedankt voor het rondkijken en ik heb genoten van de reacties!
En wie weet, kan ik over een tijdje het stof er weer vanaf blazen voor verslagen van een nieuwe reis… maar eerst ga ik deze eens verwerken! |
|
|
|
Travelling down south... in foto's (deel 2)
Moonolog
|
17 September 2010 | 08:48:22
|
(...vervolg op deel 1...)
Ik ben helemaal tot het uiterste zuiden van Californië doorgereden, tot aan de grens met Mexico! Aan de laatste afslag vóór de grens ligt namelijk een prachtig Outlet Shopping Center. Het was best bizar om te zien, die grens en alle heisa er omheen. Zoals je weet houdt de VS haar grens hermetisch dicht voor iedereen zonder visum en dat merk je dan dus ook. Op de snelweg, mijlen voor de grens, wemelde het al van de wagens van de US Border Control.
De grens bestaat hier dus ook echt uit dikke hekwerken, lichtmasten, controleposten… direct aan de andere kant wappert de Mexicaanse vlag in de stad Tijuana. Je kunt er dagtochtjes naartoe maken, wat me best interessant leek, maar ik heb Mexico nu echter even gelaten voor wat het is. Dat is voor een andere reis :)
.JPG)
Terug naar de LA area en om precies te zijn in Anaheim, want daar ligt het schitterende Disneyland Resort! En daar word ik blij van :)
Dat zeg ik.. blij meisje!
Disneyland heeft me echt weer ontzettend verrast, met de sublieme avondshow World of Color als toefje op de taart op mijn eerste dag hier. Wat doen ze het toch goed hier, niet te geloven.
En wat is nog beter dan Disneyland: naar Disneyland samen met mijn beste Amerikaanse vriendinnetje Re! Twee jaar geleden waren we samen lifeguard op Camp Ronald McDonald en het was net alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien; een teken van echte vriendschap.
Vanavond heb ik gezellig bij Re thuis gegeten en haar man ontmoet, die militair is, en ze wonen ook echt óp een Amerikaanse legerbasis. Ook erg apart om mee te maken. Het was ook erg fijn om een gewoon “home cooked meal” te eten. Al het lekkers hier verveelt niet snel, maar het slechte avondeten ben ik wel altijd binnen een paar dagen beu.
Al bij al was het een perfect einde van een meer dan geweldige reis!
Vanuit Los Angeles ga ik huiswaards. Al mis ik Nederland eerlijk gezegd nog niet echt... en zal ik Californië daarentegen wel weer erg missen. Maar mijn rondje door de Golden State zit erop; ik heb de meeste van mijn beste summercamp vriendjes kunnen bezoeken en bijna alles kunnen doen wat ik van tevoren in gedachten had, en zelfs nog veel meer beleefd dan ik had durven dromen. Met een beetje pijn in mijn hart, maar met datzelfde hartje wel gevuld met allerlei moois, reis ik morgen aan het einde van de middag naar Nederland terug.
Hou Twitter in de gaten voor reis-updates en ook op maanmeisje.nl verschijnen vast nog wel wat aanvullende verhalen. Stay tuned! |
|
|
|
Travelling down south... in foto's (deel 1)
Moonolog
|
16 September 2010 | 18:16:15
|
Tijd voor wat kiekjes!
Achtbaantjes doen in California’s Great America. Er staan er zeven, dus ik kon mijn hart ophalen! Al waren de meeste banen nou ook weer niet zó speciaal. Het hele park niet, eigenlijk. Een uitgebreider trip report zal ik plaatsen op www.themepark.nl
Natuurlijk ook even met de Peanuts op de foto!
Twee jaar geleden werd ik instant verliefd op Santa Cruz. Het mooie strand, de Beach Boardwalk, de hele sfeer… maar dit alles is blijkbaar erg afhankelijk van één belangrijke factor: de zon. En die was grotendeels verscholen achter een wolkendek op deze middag. Jammer, want ik had hier graag een tijdje op het strand doorgebracht. Maar geen nood: elders in Californië schijnt gelukkig wél de zon.
Ik reed de 17 Miles Drive bij Monterey, een scenic route langs een prachtig stukje Californische kust.
Maar ook Highway 1 tussen Carmel en San Simeon is prachtig en mag je eigenlijk niet missen op een roadtrip door Californië!
Over dit soort bruggen rijd je daar dus...
Tussendoor lekker neerstrijken aan een zwembad. Genoeg gereden op één dag.
(...to be continued... ik "moet" nu eerst weer naar Disneyland, zó vervelend ;)) |
|
|
|
Naar het zonnige zuiden!
Moonolog
|
15 September 2010 | 18:24:45
|
Logjes schrijven schiet er een beetje bij in; ik heb dan ook intussen weer een flink stuk gereisd en bevind me inmiddels in het zuiden van Californië.
De reis ging via pretpark California's Great America en Santa Cruz helemaal naar beneden naar San Diego (waar ik heb gewinkeld in de outlethemel vlak voor de Mexicaanse grens bij Tijuana), en vervolgens weer een klein stukje omhoog naar Anaheim, waar ik gisterenavond ben neergestreken.
Wie een klein beetje bekend is met Californië, pretparkland of Disney, weet dat je je in Anaheim op the Happiest Place on Earth bevindt... dat is natuurlijk subjectief, maar in mijn geval helemaal waar!
Meer foto's en reisverhalen volgen ongetwijfeld nog, maar eerst ga ik eens genieten van my happy place: Disneyland, here I come! |
|
|
|
Sacramento & Central Valley
Moonolog
|
13 September 2010 | 06:50:16
|
Eerder las je hoe ik me van Fall River Mills via Chico naar San Francisco begaf:
Grotere kaart weergeven
Mijn bezoek aan San Francisco had ik wegens de hoopdance lessen op de afgelopen dagen gepland, en bovendien had ik dit weekend weer plannen in en om Sacramento, dus vandaar dat de route nu ietwat inefficiënt weer terugvoerde naar Sacramento, waar ik donderdagavond aankwam:
Grotere kaart weergeven
Vrijdag 10 september
Ik begon mijn dag in het buitenzwembad van het hotel. In tegenstelling tot San Francisco (met Nederlands aandoende temperaturen) is het hier in Sacramento namelijk wél heerlijk zomers en daar wil ik natuurlijk van genieten!
Daarna fris ik me snel op; ik ga namelijk bij het Ronald McDonald huis op bezoek.
Zoals de meesten van jullie wel weten, is het summercamp (Camp Ronald McDonald at Eagle Lake) waar ik in 2008 heb gewerkt een initiatief van de Ronald McDonald stichting, en het valt onder de organisatie van het huis in Sacramento. Ik was echter nog nooit bij het huis zelf geweest en daarom wilde ik er graag even langs gaan. Natuurlijk was het ook leuk om wat bekenden te zien en pakjes stroopwafels achter te laten :)
Ik werd hartelijk ontvangen en zelfs de receptionste, die in 2008 bij Camp Ronald McDonald op bezoek was geweest, herkende me onmiddellijk als de lifeguard van camp :) Ik heb een rondleiding gekregen door het huis, of beter gezegd langs en in de verschillende gebouwen met diverse woningen die ze hier hebben. Het is in Amerika natuurlijk al sneller zo dat families verder weg wonen van het ziekenhuis dan in Nederland gemiddeld het geval zou zijn; maar hier in Sacramento hebben ze zelfs geregeld families uit Canada en Mexico. Zo leerde ik dat brandwonden bij kinderen in Mexico helaas nog altijd veel voorkomen omdat er aan het gas in de keuken geen geur is toegevoegd, waardoor vaker gasexplosies plaatsvinden. Het ziekenhuis in Sacramento is gespecialiseerd in behandeling van brandwonden, vandaar dat families in zulke gevallen al snel hier terechtkomen.
Vrijdagmiddag heb ik in Old Sacramento en Downtown besteed.
Tussen Sacramento en de staat Iowa lag de allereerste transcontinentale spoorwegverbinding. Treinenliefhebbers kunnen in Sacramento nog altijd hun hart ophalen.
Sacramento was al een bekende centrale plaats tijdens de Goldrush. Sinds de jaren 60 van de vorige eeuw is het oude stadsdeel, ook wel Old Sacramento (of “Old Sac”) genoemd, beschermd als zijnde een National State Park. Het is dan ook net alsof je hier echt in vroeger tijden loopt met de typische gebouwen zoals wij die vooral uit films en pretparken kennen.
Nu vind je er voornamelijk souvenirwinkeltjes want het zijn dan ook vooral toeristen die hier komen. Ik herinner me nog goed van toen ik hier de eerste keer kwam met mijn campcollegaatje en haar vrienden, dat zij zich erg verbaasden over mijn oohhh’s en aahhh’s. Stelletje cultuurbarbaren ook, hebben ze een keer wat historisch om te laten zien, kennen ze er zelf de waarde niet van… :)
Souvenirwinkeltjes heb ik mijn buik alweer vol van, maar hier rondwandelen heeft wel zijn charme!
Vrijdagavond ontmoette ik na twee jaar mijn oud-collega Michael weer, wederom was het supergezellig om herinneringen op te halen aan camp, en natuurlijk echt goed bij te kletsen, want dat gaat toch boven berichtjes naar elkaar op Facebook. We gingen uit eten in een uitstekend restaurant, wat best een verademing was na een paar dagen vrij slecht eten. Een fijne avond!
Zaterdag 10 september
Een stukje zuidelijk van Sacramento, midden tussen de wijn- en fruitgaarden, ligt het kleine plaatsje Lodi waar je normaal niet snel iets te zoeken zult hebben. Tenzij je voor de vele wineries komt, alhoewel de meeste wijntoeristen toch eerder naar Napa Valley of Sonoma Valley ten noorden van San Francisco zullen trekken.
Toch kun je hier ook prima vertoeven; het doet me een beetje denken aan zuid-Europese landen waar je ook zo heerlijk tussen de wijngaarden heen kunt rijden. Het landschap is licht glooiend en wat ik zo leuk vind: overal langs de weg kom je kraampjes tegen waar je voor een habbekrats een zak versgeplukt fruit meekrijgt. Centraal Californië voorziet een groot deel van de USA van fruit!
Druiven en nectarines is echter niet waarvoor ik hier kom. In Lodi vestigt zich de Hanot Foundation, een tehuis voor mentaal gehandicapten (voornamelijk down syndroom) die jaarlijks met een groep bewoners naar camp Ronald McDonald komt. Mijn favoriete groep, waarvoor ik vorig jaar als vrijwilligster terug op camp was. Dit jaar kon ik ze helaas niet in die week opzoeken, maar ik kan natuurlijk wel bij het tehuis op bezoek komen! Ook hier werd ik met open armen ontvangen, natuurlijk door de campers die me herkenden maar ook door de staff die er tijdens beide jaren bijwaren. Een aantal bewoners waren op familiebezoek of naar de kerk, en de staff had het rustig, ik kwam dus op een prima moment om een rondleiding te krijgen en even wat te drinken en bij te kletsen. Het was echt super dat ze zo de tijd voor me hadden. De stroopwafels werden weer met veel enthousiasme ontvangen :)
Uiteindelijk eindigde mijn dag nog net wat zuidelijker in Manteca:
(Als je de route op de kaartjes niet ziet, kun je er zelf mee schuiven en zo zien waar ik me begeef! Als je de route in het geheel niet ziet, klik dan op het witte vlak zodat Google Maps in een ander venster opent. Ik krijg het niet helemaal goed werkend, helaas). |
|
|
|
Back to being a tourist!
Moonolog
|
13 September 2010 | 05:18:05
|
Dinsdag 7 september t/m donderdag 9 september
Na rustig opgestaan te zijn in Chico (heerlijk, in een gewoon bed slapen, en nog een hele nacht ook! :)) was het tijd om het weekend écht achter me te laten. De laatste knuffels werden gegeven en ik was weer op pad. Hoewel, eerst moest ik zorgen dat de lekke band gemaakt zou worden, want ik kon niet langer op de “donut” (zo noemen ze hier een thuiskomertje) blijven rijden. Op internet hadden we echter al een bandentoko opgezocht in Chico, dus dat was mijn eerste bestemming. Wat bleek, één van de jongens die ik afgelopen weekend had ontmoet, werkte daar! En zo werd ik dus in no-time geholpen en hoefde ook al niks af te rekenen… wat een geluk weer :) Zonder al teveel vertraging kon ik nu dus écht op weg naar San Francisco!
Aan het einde van de middag zou er in een dansstudio ergens in de stad een hoopdance les gegeven worden door Christabel, oftewel de enige echte “Hoopgirl”. Dat leek me echt super om mee te maken, niet voor niets had ik mijn eigen opvouwbare reishoepel meegenomen. De rit naar de stad ging prima en ik had gelukkig niet al teveel last van files. Ik stond dan ook keurig op tijd met hoepel en al voor de deur, en niet lang daarna kwam er een Amerikaanse hoopster waarmee ik vrolijk aan de praat raakte. Het duurde en duurde echter, maar er kwam maar géén Hoopgirl opdagen… totdat bleek dat de les helaas gecanceled was, omdat ze nog terug onderweg was van festival Burning Man. Wat jammer… maar gelukkig kreeg ik toch nog een beetje Amerikaanse hooptime, want de eigenaresse van de dansstudio liet ons gewoon van de ruimte gebruik maken (er was immers toch voor betaald) en zo stonden we met drie hoepelmeiden toch alsnog kunstjes uit te wisselen. Helaas pasten andere lessen van Christabel die ze deze weken geeft nergens meer in mijn planning, dus dat blijft dan nog op mijn wishlist staan.
Natuurlijk heeft San Francisco nog veel méér te bieden dan hoopdance lessen en dit was dan ook maar bijzaak. Het hoofddoel was om van de stad te genieten, wat touristendingen te doen en lekker te shoppen!
En dat is allemaal wél helemaal gelukt :)
Woensdagochtend besloot ik lekker te voet op pad te gaan. Zo ver is alles wat ik wil zien en doen immers niet, en een beetje beweging kan na al het slechte voedsel ook geen kwaad. Ik verbleef in een hostel in het centrum, en stond niet veel later al midden op Union Square.
Me love SF!
Ik wandelde door China Town, waar ik nog nooit eerder was geweest, eigenlijk ook in andere steden niet. Toch moet je dat echt eens meemaken. Je vindt er vooral veel souvenirwinkeltjes met allerhande dingen voor weinig.
Veel troep, maar ook best grappige dingen. Wat ik verder kan aanraden is om een broodje te halen bij een Chinese bakker. Ik kreeg er een enorme kokosbol voor paar een paar dubbeltjes. De volgende dag ben ik expres nog eens bij zo’n bakker gestopt om wat willekeurige broodjes aan te wijzen. Het kan echter wel verrassend zijn wat je krijgt, want ik dacht precies zo’n zelfde kokosbol te pakken te hebben (de eerste happen waren ook identiek), maar deze bleek een vleesachtige substantie als vulling te hebben. Echt geen idee wat het was :D
Het Cable Car Museum is ook erg de moeite waard om binnen te lopen! Het museum is gratis toegankelijk dus daar hoef je het niet voor te laten. Ik was er nog niet eerder geweest maar eigenlijk is het wel een mustsee. Zeker als je (en dat moét je wel gedaan hebben als je ooit in San Francisco bent geweest, hoe toeristisch ook) weleens met de cable cars bent meegereden.
Zo had ik geen flauw benul van hoe het systeem werkte. In het museum wordt dit niet alleen haarfijn uitgelegd; je kunt het ook echt zién: de kabels die je op de foto ziet, zijn ook echt de kabels die hier onder de straten lopen!
De cable cars zelf heb ik dit keer trouwens wel overgeslagen. Been there, done that. En ik ben immers op mijn wandeltocht!
Het wolkendek van vanmorgen begon inmiddels al wat open te trekken. Alleen hoge gebouwen hadden nog wel hun topjes gehuld in de bekende San Franciscaanse fog.
Het is soms even klimmen over de steile straten van de stad, maar dan kom je ook wel op de prachtigste plekjes met schitterende uitzichten over de Bay!
Je zou er wonen zeg! Dat zou ik overigens ook weer niet willen, hoe leuk ik de stad ook vind. Ik zou denk ik ook maar moeilijk kunnen wennen aan al die steile straten. Eerlijk gezegd vond ik het wel prima om de auto lekker in een parkeergarage te laten staan :)
Ik maakte deze klim naar Telegraph Hill omdat ik Coit Tower wilde bezoeken. Deze toren is door een rijke dame gebouwd als monument voor brandweermannen van San Francisco. Nu is het vooral een plek waar toeristen na het neertellen van 5 dollar van het uitzicht kunnen genieten.
Een paar van de vele pieren en op de achtergrond de Bay Bridge.
Nog een uitzichtje vanaf de toren.
Ook zonder entree tot de lift van de toren te betalen, heb je bij de toren overigens diverse mooie views over de stad. Ook hier was ik nog niet eerder geweest, werd eens tijd dus!
Pier 39 en Fisherman’s Warf… eigenlijk had ik hier ook wel een heel erg “been there, done that” gevoel bij, want het is wel erg toeristisch allemaal. En als je de winkeltjes eenmaal hebt gezien dan weet je het wel. Maarja… de “Lefty’s” winkel zit er gevestigd, en ik moest dit keer even shoppen voor mede-linkshandigen :)
Zoals je ziet, begon het ook al aardig op te klaren en kon ik lekker van het zonnetje genieten, wat een geluk!
Lunchtijd! Is Clam Chowder tijd! Want deze lokale specialiteit moet je natuurlijk een keer geproefd hebben. Deze werd geserveerd in een broodje; erg geslaagd.
Mijn toeristische rondje zat erop; alle bezienswaardigheden die ik dit keer wilde aandoen, had ik kunnen afstrepen van mijn lijstje. Op mijn gemak wandelde ik terug naar Union Square en het achtergelegen winkelcentrum om me daar eens in het shoppinggedruis te storten… iets waarvoor je in San Francisco uitstekend terecht kunt! Een beetje ernstig is het wel, dat ik intussen precies weet waar bepaalde winkels zich in de enorme shoppingmall bevinden zodat ik in mum van tijd in exact dezelfde schoenenwinkel als vorig jaar mezelf weer op een paar laarsjes kon trakteren… maar daar kwam ik natuurlijk ook wel een beetje voor. Na twee paar schoenen en een nieuwe dosis Lush-producten vond ik het veiliger om te stoppen, ik zal tijdens de rest van mijn reis immers ook nog wel Outlet Centers bezoeken waar ik nog wat voordeliger los kan gaan :)
Het viel me overigens al wel op dat dit een betere periode is om voor je wintergarderobe te shoppen. Voorgaande jaren, toen het nog volop zomer was toen ik winkelde in de USA, vond ik dat er maar weinig leuke warmere kleding te vinden was (als je niet op zoek bent naar een sweater ;)) maar nu waren de winkels duidelijk al meer ingericht op het naderende najaar.
Donderdagochtend heb ik ook nog heel even wat gewinkeld (meer om rond te neuzen dan om daadwerkelijk wat te kopen) en aan het einde van de ochtend ben ik naar de auto gegaan. Het laatste wat ik in San Francisco wilde doen, lag namelijk net buiten het centrum.
In dit nieuwe pand zit het Walt Disney Family Museum. Begin oktober vorig jaar geopend en dus nog geen jaar oud, wat aan alles ook nog wel is af te zien. Ook dit museum is een echte aanrader als je ook maar iéts met Disney hebt! Zelf heb ik wel méér dan een beetje (lees: een grote zwak) voor Disney en ik heb met volle teugen genoten. Naast de enorme hoeveelheid aan interessante informatie is alles ook nog eens helemaal vormgegeven zoals je van Disney mag verwachten: het museum is echt een attractie op zich. 10 uitgebreide galerijen vertellen het verhaal van Walt Disney’s leven. Ik heb er 2,5 uur over gedaan om “alles” te bekijken; met aanhalingstekens want als je écht alles even aandachtig leest en bekijkt dan kun je je hier wel dagen vermaken.
Bij het wegrijden kwam ik nog dit strandje tegen met een mooi uitzichtje op de Golden Gate Bridge, waar het tijd was om afscheid te nemen van de stad. Ondanks dat het boven de stad zo mooi was opgeklaard, hingen er toch de bekende wolken om de brug heen. Overigens merkte ik daar niks van toen ik er even later overheen reed.
Ik zocht een Starbucks op om daar op mijn gemakje met een koffie en mijn laptop te bekijken wat mijn plan de campagne zou zijn (lang leve gratis Wifi bij elke Starbucks, aan mij hebben ze deze weken in elk geval een goede klant!). Vrijdag had ik in elk geval afgesproken met een summercamp collega in Sacramento. Uiteindelijk besloot ik om die kant alvast op te rijden, zodat ik daar de volgende dag ook nog even de stad kon gaan verkennen. Terug het binnenland in dus!
Bye bye San Francisco, maar vast wel ooit weer een keer tot ziens! |
|
|
|
Fair time is fun time! (deel 2)
Moonolog
|
10 September 2010 | 07:11:45
|
(...vervolg op "Fair time is fun time! - Deel 1)
Rond het middaguur begint de parade! Ofwel een stoet van voornamelijk auto’s van plaatselijke verenigingen en bedrijven. De variëteit aan Amerikaanse wagens is wel schitterend om te zien!
We hebben een mooi plekje langs de route, bij het huis, waar de parade het fair terrein opdraait.
Er komt vanalles voorbij, zoals de plaatselijke beauty-queens
Gekke wagentjes zoals deze
Uiteraard moest ik even mee op de foto
Smokey de beer, de nationale character van de brandweer. Die ken ik nog van summercamp :)
De auto´s die vanavond gaan strijden in de Destruction Derby
Er wordt voornamelijk snoep gegooid vanaf de wagens, maar de brandweer doet dat natuurlijk net even anders ;)
We wandelen gelijk weer even een rondje over de fair.
Ook een deelneemster van de parade. Die had er honger van gekregen.
Eten genoeg hier gelukkig! Ook wij halen even wat typisch fairvoedsel als lunch: beef steak sandwiches, curly fries en corndogs.
Elk jaar wordt er een t-shirt weggegeven aan de bezoeker van de fair die van het verste weg komt. Je raadt al wie dat was :D Hier op de foto samen met Colin (mijn summercamp collega van 2 jaar geleden) en Heather.
Tijd om weer even te relaxen! Dit is de Pit River waar we even van het zonnetje gingen genieten.
Verzamelen bij wat rotsen op hoogte…
…want sommigen wilden er ook graag nog even vanaf springen!
´s Avonds is het tijd voor de Destruction Derby, ofwel D-Derby, waar iedereen het al het hele weekend over heeft.
In deze modderpoel gaat het allemaal gebeuren. Het wordt nog even goed nat gemaakt van tevoren.
En wat gebeurt er dan? Een aantal auto’s begint in de wilde weg op elkaar in te rijden :D De bedoeling is uiteraard om zoveel mogelijk andere auto’s uit te schakelen.
Dat gaat er echt wild aan toe! Totdat ze zelfs al rokend bovenop elkaar belanden zoals hierboven te zien is.
De modder vliegt je soms letterlijk om de oren
Hoe later het wordt, hoe spectaculairder, zo lijkt het wel!
De Amerikanen gaan hierop ook echt helemaal los. Er wordt geschreeuwd, er worden weddenschappen gelegd, het is echt voor velen het hoogtepunt van het hele weekend.
Van de auto’s blijft in ieder geval niet zoveel meer over.
Van de stemmen van veel mensen trouwens ook niet, dus ik was gelukkig na deze avond niet meer de enige die niet meer zo goed kon praten ;)
Na de D-Derby deden we eindelijk wat attracties, en –hoe kan het ook anders- via de beer garden en de bar, en daarna zelfs ook nog de vuurkorf in de tuin van de Corrs, duurde het feestje nog tot in de kleine uurtjes…
Maandag was het Labor Day, een nationale feestdag, dus de meeste mensen waren vrij en konden lekker rustig wakker worden. Op maandagochtend worden er traditioneel “BLT’s” gegeten bij de Willow Tree, ofwel “Bacon Lettuce Tomato sandwiches”. Een uitstekend ontbijt na zo’n pittig weekend. Eén voor één wordt er afscheid genomen. Uiteindelijk ben ik nog een van de laatsten die de Corrs bedankt voor dit heerlijke weekend en goodbye knuffelt.
We wandelen nog heel even over de fair, waar vandaag nog wat laatste dingen te doen zijn, zoals een veiling van boederijdieren. Best grappig om te zien :) Ik heb maar geen schaap meegenomen…
Colin is (brandweerman zijnde) alweer aan het werk en iemand anders zou me bij zijn huis droppen, waar de rest van mijn spullen en de huurauto staan.
Daar aangekomen blijk ik een lekke band te hebben! Gelukkig kwamen we daar achter voordat iedereen weg was en hebben de mannen de reserveband voor me erop gezet. Heb ik weer!
Omdat het een feestdag is, bleek het echter in de nabijliggende plaatsen niet mogelijk om mijn band te laten maken. Dus reed ik door naar eindbestemming Chico, een universiteitsstadje waar een heleboel van de jongeren die ik heb ontmoet studeren en dus ook wonen. Maandagavond kon ik bij één van hen verblijven. Super om op deze manier écht deel uit te maken van the American Life. Meer dan een film kijken gebeurde er echter niet meer, niemand kon zijn oogjes echt meer openhouden na het weekend… :)
Nog een afscheidscadeautje van de Willow Tree Bar als aandenken aan dit geweldige weekend!
“Fair time is fun time”, is het motto. En niets is minder waar! Het was echt een hele leuke ervaring, niet eens zo zeer door de fair zelf, maar door de Corrs, de Willow Tree Bar en alle leuke mensen die ik hier heb ontmoet.
Het was lastig om dinsdagochtend dan echt voor de laatste keer afscheid te nemen en weer in mijn eentje verder te gaan, met San Francisco als volgende agendapunt. Een wereldstad, maar ook Fall River Mills zal ik nooit meer vergeten! |
|
|
|
Fair time is fun time! (deel 1)
Moonolog
|
09 September 2010 | 18:30:39
|
Vrijdag 3 t/m maandag 6 september
Toen ik ex-summercamp-collega Colin liet weten dat ik in september in Californië zou zijn, zei hij meteen dat ik dit weekend naar zijn woonplaats moest komen om mee te genieten van hét jaarlijkse feestweekend: de Inter-Mountain Fair. De meeste “Counties” (districten) hier hebben wel zo’n dergelijke fair, wat een combinatie is van een kermis, braderie en allerlei andere activiteiten. Natuurlijk heb ik al vaak genoeg kermissen en braderieën meegemaakt, maar een typisch Amerikaanse… dat is dan weer een ander verhaal!
Het leuke van deze fair is dat het ouderlijk huis van Colin echt recht tegenover de toegangspoorten ligt. Het is dan ook al jaren een gewoonte dat alle familie en vrienden zich in en rond dit huis verzamelen. De achtertuin, gelegen rond een prachtige oude wilg, is omgedoopt tot de “Willow Tree Bar” en het toeval wil dat dit jaar ook nog eens een jubileumjaar is: de “Corrs” (zoals de familie van Colin (Corr) heet) doen dit al 25 jaar en hebben voor de gelegenheid t-shirts laten maken, waar ik er uiteraard ook eentje van heb gekregen :)
Vrijdagavond als ik aankom bij Colin en zijn vriendin Heather gaan we dan ook al snel richting het ouderlijk huis om daar van de eerste feestelijke avond van de fair te genieten. In de praktijk hebben we ook alleen in en rond dat huis geslapen :) Colin’s moeder heeft voor héél veel Mexicaans eten gezorgd (alles zelf gemaakt!) en al snel ben ik een paar drankjes en hééééél veel handjes schudden en voorstellen aan iedereen verder. Iedereen is natuurlijk razend nieuwsgierig wie deze nieuwe gast is en al helemaal als blijkt dat ik uit Nederland kom. Wie zegt dat Amerikanen nep kunnen overkomen of het niet menen als ze zeggen dat je altijd welkom bij ze bent, heeft het –in ieder geval als je het over de Corrs en hun familie en vrienden hebt- aan het verkeerde eind: ik kwam echt in een onwijs warm bad terecht hier. De avond vliegt dan ook voorbij in de Willow Tree Bar! Helaas hebben we vanavond wel de rodeo gemist, iets echt Amerikaans wat ik graag had meegemaakt. In feite is het enige wat ik vrijdagavond écht van de fair zelf heb meegemaakt, de beer garden ;) daar crashten we toen we binnenkwamen en verder ben ik niet gekomen. Rond middernacht ging het feestterrein sluiten, maar verplaatste het feestje zich naar de (enige :D) plaatselijke bar: de Buckhorn. Compleet met countryband en ik ben ook al meteen in allerlei countrymoves meegesleurd. Lieve help! Het is wel even wennen hoor, zo’n feestje waar je eigenlijk niemand kent. Maar het voordeel is dat Amerikanen ook nogal eens verkassen en voor studies verder weg gaan wonen, dus er zijn best wel meer mensen die niet (meer) in deze omgeving wonen of die via-via de fair bezoeken, en mensen hier zijn dus wel gewend om aan elkaar te vragen wie ze zijn, wat ze doen en via wie ze hier terecht zijn gekomen. Er waren ook genoeg mensen die aanvankelijk gewoon dachten dat ik Amerikaanse was ;) Hoe dan ook: de sfeer was erg goed! Veel beter ook dan het uitgaan dat ik eerder in de USA heb meegemaakt. Binnen mum van tijd gingen ook hier de deuren sluiten en zochten we een slaapplekje bij de Corrs.
Niet heel veel uurtjes later ging zaterdagochtend al om 7 uur de wekker. Iemand had namelijk het krankzinnige idee om op deze vroege ochtend een “Fun Run” te doen. Ofwel een stukje hardlopen om goed wakker te worden. Heather en Colin vroegen of ik mee wilde doen en aangezien ik mijn hardloopschoenen bij me had, besloot ik mee te gaan. Heel erg “fun” was het echter niet om 5 mijl (ofwel 8 kilometer!) te rennen :D
Ik heb het wonder boven wonder wel uitgelopen, ondanks dat ik al bijna een jaar niet zo’n afstand had gerend (ik houd het meestal rond een kilometer of 5) en mijn training de laatste tijd ook al te wensen overlaat. De hoogte waarop we hier zitten, maakt het ook nog eens extra lastig om je adem onder controle te houden. Maar zoals het altijd werkt: achteraf voelde het wel onwijs lekker!
Bij “thuis”komst stond het ontbijt al klaar en ook dit was weer een heus buffet van allerlei zelfgemaakte koekjes, cake, breakfast burrito’s, noem maar op. Het ene nog lekkerder dan het andere. Zo waren er “muffin tops”, hetzelfde als een muffin maar dan alleen het topje als dunne koek (dit wordt gemaakt met een speciale bakplaat), en een Friendship Cake waarvan het maken van het beslag dagenlang duurt: telkens moeten er ingrediënten worden toegevoegd die dan weer moeten inwerken. Het resultaat is echt de meest hemelse cake die ik ooit heb gegeten. Sowieso ben ik trouwens helemaal verliefd op dit soort grote Amerikaanse woonkeukens. Hoe heerlijk is dat!
We wandelen hierna ook eindelijk eens bij daglicht een rondje over de fair. Helaas zonder camera! (ik heb er sowieso niet zoveel foto’s van omdat we meestal ’s avonds gingen, en mijn camera daar jammergenoeg niet zoveel van kon maken). Wat zien we zoal: kermisattracties, marktkraampjes, eetkraampjes, hallen met tentoonstellingen, stallen met allerlei boerderijdieren, noem maar op. De kermisattracties stellen trouwens niet zoveel voor. Het meeste is klein en het ziet er allemaal wat gedateerd uit. Ik heb ze al uitgenodigd om daarvoor maar eens in Duitsland te komen kijken :)
Zaterdagmiddag hebben we in het perfecte Californische zonnetje doorgebracht bij Colin’s huis.
Dit is dus de achtertuin… genieten!!!
Leuk speelgoed, zo’n hond en een rivier :) Het water was fris, maar het was lekker om af en toe even af te kunnen koelen.
En zo childen we daar de hele middag, er kwamen nog wat meer vrienden over en ik leerde iedereen nog wat beter kennen.
Aan het eind van de middag was het tijd om weer naar het dorp te gaan, vanavond zou er een “Beer Pong” competitie zijn.
De Willow Tree!
En de beroemde Willow Tree Bar…
Zo ziet de “bar” er onder het afdak uit, aangekleed met een verzameling van allerlei objecten die de familie tijdens reizen heeft verzameld. 
Het is nog vroeg en de aanwezigen doen alvast een spelletje in de tuin.
Het terras van het huis. Echt zo’n heerlijke Amerikaanse woning. Ik zou er zo kunnen wonen :)
De beer pong competition. “Beer pong” is een drinkspelletje, waarvan ik van tevoren wel een beetje bang was dat het alleen maar om de drank zou gaan, maar het bleek echt wel een grappig gebeuren te zijn. Het spelletje is eigenlijk heel suf: in teams van 2 probeer je pingpongballetjes in plastic bekertjes van de tegenstanders te gooien. Gooi je raak, dan moet de tegenstander het bekertje leegdrinken (waarin een klein laagje bier zat, volgens mij nog maltbier ook, dus dat viel me mee, Amerikanen en drank kennende ;)). Uiteraard verliest het team dat uiteindelijk geen bekertjes overheeft.
En daarvoor werd dus een hele competitie opgezet. Hoe verder de rondes vorderden, hoe fanatieker iedereen werd! De finale was ook echt hilarisch om te zien.
Intussen was het hierdoor al zo laat dat we de fair hebben gelaten voor wat het is, en rechtstreeks naar de bar zijn gegaan om daar weer tot sluitingstijd te blijven. Op dit moment begon ik mijn stem al kwijt te raken…
…om zondagochtend compleet stemloos wakker te worden! Nou is het op zich voor mij niks vreemds om snel hees te worden, maar mijn stem helemáál kwijtraken, ik kan me niet eens herinneren wanneer dat voor het laatst is gebeurd. Het is ook niet helemaal de schuld van de gezelligheid, want ik ben ook een beetje verkouden aan het worden. Waardeloos als het net zo leuk is om met iedereen te kletsen. Gelukkig kon ik aardig fluisteren dus overdag redde ik me wel. Overigens heb ik zelfs fluisterend een accent, hihihi :)
Iedereen druppelde ’s morgens één voor één de keuken en tuin in, om lekker rustig in het zonnetje wakker te worden met wederom een geweldig ontbijt.
(...to be continued...!) |
|
|
|
Rondje North-Cali met bestemming Fall River Mills
Moonolog
|
05 September 2010 | 01:44:25
|
Het was een omweggetje maar uiteindelijk ben ik dan van San Francisco aangekomen in Fall River Mills, waar mijn ex-summercamp-collega Colin woont en waar ik dit weekend verblijf.
Maar aangezien de meeste mensen niet echt bekend zijn met Noord-Californië, laat staan de Fall River Valley zullen kennen, heb ik hierbij wel wat kaartjes van mijn tocht tot nu toe.
Woensdag 1 september:
Van San Francisco in noordelijke richting tot aan Fort Bragg.
Donderdag 2 september:
Verder naar het noorden tot bijna aan de laatste "grote" plaats aan de Californische kust (Fort Bragg tot Klamath).
Vrijdag 3 september:
Om van Klamath naar Fall River Mills te gaan, koos ik de route via Oregon. Niet heel interessant; typisch hoe de delen in Californië dan onwillekeurig toch het mooiste zijn :)
Voordat ik echt op weg ging, heb ik eerst bij Klamath de "Trees of Mystery" bezocht. Zéér de moeite waard, echt de mooiste redwoods die ik tot nu toe heb gezien! Ze hebben er hele bijzondere bomen en het is echt een must-see als je ooit in het noorden van Californië komt.
Verder was vooral het eerste deel van de route heel mooi, tussen de onwijs groene bergen door. Daarna was het vooral een eind rijden maar het was wel prima te doen.
Gisterenmiddag rond 5 uur kwam ik aan in Fall River Mills waar ik dit weekend kan meegenieten van de jaarlijkse County Fair. Iedereen is zo vriendelijk en welcoming, en de fair is echt een "big thing" hier in dit kleine dorpje, dat is echt super om mee te maken.
De eerste avond was al erg gezellig en ze hebben me gewaarschuwd dat het vanavond helemaal losgaat :) Vandaag overdag hebben we vooral lekker van het zonnetje genoten. Echt heerlijk om hier vakantie te kunnen vieren.
Wellicht volgen er tussendoor nog wel wat updates via Twitter, qua bloggen waarschijnlijk tot na het weekend. Dan gaat de reis weer naar het zuiden, naar Sacramento en San Francisco. Nu ga ik vooral snel verder met genieten van the American life! |
|
|
|
|
|
